Van ‘Spark Joy’ naar meer zachtheid bij het wegdoen van spullen

Nadat tien jaar geleden mijn moeder overleed, heeft mijn vader nog zeven jaar alleen in het huis gewoond waar ik ben opgegroeid. Drie jaar geleden werd hij opgenomen in een verzorgingshuis omdat hij vasculaire dementie heeft. Het huis kwam leeg en er moest een huis vol met spullen worden opgeruimd. Ik keek ertegenop, en ik vond het het zwaarste wat ik ooit moest doen, naast het overlijden van mijn moeder meemaken. 

In ieder geval, dat ik dit zo moeilijk vind, is mijn oude verhaal. 

Een paar maanden na de opname van mijn vader was ik eraan toe en begon ik met opruimen. Ik besloot tijdelijk, naast mijn werk als yogadocent, van het huis opruimen ‘mijn werk’ te maken. In het leven van mijn ouders heeft schaarste duidelijk een rol gespeeld. Deze ‘schaarsteprogrammering’ kwam voort uit het oorlogsverleden van mijn opa en oma (waar zelfs ook nog spullen van stonden in het huis). Door deze 'programmering' bewaarden ze vrijwel alles wat enigszins emotionele waarde bevatte. Mijn ouders en grootouders hebben het niet gekund om tijdens hun leven alle spullen uit te zoeken, dus mijn taak werd om uit te zoeken en te bepalen wat weg kon en wat ik zou willen bewaren. 

Er waren dan ook tientallen dozen en mappen met papierwerk, foto’s, kaarten, brieven, dagboeken, bonnetjes, en ander uitzoekspul uit hun hele leven. Alles wilde ik zelf bekijken, lezen en uitzoeken. Ik vond het geen fijn idee als anderen over zo veel persoonlijke spullen zouden beslissen. 

Ik merkte dat ik al lezend in deze spulletjes, dat ik enorm veel verbinding voelde met mijn moeder. Sommige dozen en stapels papierwerk heb ik zelfs meerdere keren opnieuw doorgewerkt omdat ik niet tevreden was over de hoeveelheid dat weg mocht. Ook niet gek, want als je zoveel verbinding voelt in die spullen, wil je het diep van binnen dit heel erg graag vasthouden. Elke beslissing van wegdoen deed me pijn en het viel me zwaar spullen weg te doen waar ‘mijn ouders zo aan plakten’. 

'Streng' met Mari Kondo

Ik heb het opruimen van mijn ouderlijk huis op zijn Mari Kondo’s geprobeerd: ‘Wat Sparkt Joy?’ Maar dit vond ik zo lastig! In alles wat ik aanraakte voelde ik mijn ouders zo dichtbij. Zo was het onderscheid van ‘sprak joy’ moeilijk te maken. Dus buffelde ik gedisciplineerd een weg door de spullen. Ik kon hierbij alleen maar heel streng voor mezelf zijn want ik kon echt niet alles bewaren en vond dat het wegdoen niet hard genoeg ging. Dit strenge gaf me wel een drive door te gaan, maar wel vanuit een negatieve motivatie. Met behulp van discipline en moeite boekte ik resultaat. 

Op een gegeven moment had ik zo veel uitgezocht dat een deel van de spullen uit het huis kon. Ik heb toen hulp ingeschakeld van een 'ontruimingsbedrijf'. Doordat zij het deel dat weg kon kwamen ophalen hoefde ik zelf niet 300 keer naar de Kringloop te rijden. En dan bij de afgifte elke keer opnieuw de keuze te moeten maken of ik het echt los kon laten. Die hulp van buiten was echt een verlichting.

Naast afvoeren van spullen en grof vuil, bracht het bedrijf ook spullen naar de Kringloop. Ook beschikken zij over een loods waar je ruimte kunt huren om spullen op te slaan. Bij een deel van de meubels kon ik moeilijk besluiten. Ik dacht namelijk dat ik de keukentafel en mijn oude bed, gemaakt door opa, misschien later nog wel zou willen gebruiken. Of misschien dat het bed nog kon dienen voor één van onze kinderen. Had ik het even mis bleek later. Deze meubels heb ik tijdelijk op laten opslaan.

Het enorm grote deel dat weg mocht voor kringloop of grofvuil heb ik in etappes laten afvoeren. Er zaten steeds een aantal weken tussen voordat de grote vrachtwagen weer langskwam bij mijn ouderlijk huis. Ik heb mijn vriend Wouter gevraagd om bij dat afvoeren aanwezig te zijn. Zelf kon ik het afvoeren van al die persoonlijke spullen niet aanzien, het maakte me echt verdrietig.

Zo werd het huis langzamerhand steeds leger. Intussen meldde zich een jong gezin dat interesse had om het huis te kopen. Een stel met een klein jongetje. Zij hadden al gezien dat het huis werd leeggeruimd en zij wilden daar graag wonen, omdat ze dan dichtbij hun ouders konden wonen. Het jongetje zou dan makkelijk naar opa en oma kunnen lopen. Doordat zij aan kwamen waaien heb ik het huis niet op Funda hoeven laten zetten. Het scheelde mij een hoop styling-werk en kosten en bovendien kwamen we een goede prijs overeen. Ik was ontzettend dankbaar dat dit echte verkoopproces van het huis zo gemakkelijk is gegaan.

Intussen kregen we zelf een wens om in een ander huis te gaan wonen met ons gezin. Een nieuw huis waarin we meer ruimte zouden hebben om heerlijk te kunnen leven.

Contrast

Na een bouwperiode van twee jaar krijgen we volgende week de sleutel van ons nieuwe huis! We hebben er ontzettend veel zin in! Nu betekent dit dat ons huidige huis verkocht gaat worden. Dus ik zal weer met spullen opruimen aan de slag moeten, want ons huis ligt er verre van ‘Funda-proof’ bij.

Ik heb nu dus helder hoe ik het níet meer wil:  Ik wil niet meer tussen de oude spullen zitten die ik niet kan loslaten. Niet meer elke dag ontevreden zijn, niet meer op discipline gaan zitten en mezelf innerlijk afstraffen omdat ik weinig weg doe. Niet meer alles hoeven vastpakken en mezelf afvragen of het Joy Sparkt, want dat onderscheid maken vind ik te moeilijk. 

Bij onderzoek over De Wet van Aantrekking heb ik geleerd dat duidelijk krijgen wat je niet meer wil, je ontzettend veel informatie kan geven. Dit noem je ‘contrast’. Door contrast op te merken kan je juist helder krijgen hoe je het juist wél wil. En daarmee kan je aan de slag gaan. 

Mijn oude verhaal was dat ik het opruimen van mijn ouderlijk huis zo’n moeilijke klus vond. Dit is contrast. Zo wil ik het dus niet meer. Ook wil ik niet meer steeds last hebben van spullen die ik niet denk los te kunnen laten.  Wat ik wél wil is mijn tijd liever steken in mijn gezin, leuk werk en plezier maken. Veel leuker! Mijn oude verhaal verandert in een drijfveer. 

Belangrijke stappen bij het opnieuw kiezen wat je wil, kunnen zijn om de oude gedachten te bedanken, omdat ze helderheid geven. Én is het belangrijk om jezelf en de oude gedachten te vergeven voor hoe het was. 

Zo verandert de energie in positieve zin: In plaats van jezelf continu af te straffen omdat het nog niet genoeg is, vergeef je jezelf voor hoe het was. Een oefening in zelfliefde.

Een laatste stap is om nieuwe positieve gedachten kiezen die ik nu wél kan geloven. Die gedachten zijn heel persoonlijk en per persoon verschillend.

Zo is bij mij een nieuwe realiteit ontstaan waarin ik er achter ben gekomen dat bijvoorbeeld de opgeslagen meubels, de trouwjurk van mijn moeder en de grote scheepslamp, niet meer horen bij dit nieuwe leven. Ze hoeven daarom niet meer te blijven en ik laat ze los dankbaarheid. Ik geef mezelf de tijd voor het proces én de gevoelens die erbij komen kijken. Want vooral die verdienen ook een plek. Het hoort erbij en het is een vorm van rouw.

Bijna iedereen krijgt wel een keer te maken met het uitzoeken van spullen bij verhuizingen of opruimen van woningen van dierbaren. Natuurlijk zal de één gemakkelijker spullen kunnen wegdoen dan de ander. Ik hoop dat door mijn ‘onderzoek’ te delen, ik een beetje lucht of hoop kan scheppen. Want als ik het kan, dan kan iedereen het!

Liefs Petra

NB. Als je hulp nodig hebt bij een vergelijkbaar proces, dan hoop ik een steuntje in de rug te kunnen zijn. Samen kunnen we het lichter maken. Je kunt me altijd benaderen ❤️